Smaak van Youp
Over smaak valt niet te twisten? Nou laat ik dat toch maar eens proberen.

Stephan Meesters (24 jaar) woont in een kleinschalige woonvorm (ja, sorry zo noemt men dat) en heeft het, behalve met zijn medebewoners, nogal te stellen met zijn begeleiders. Geen grote conflicten, nee zeg. Het is allemaal nogal onbeduidend, vinden zijn begeleiders. Voor Stephan ligt dat echter een tikkeltje anders, hij kan er dagenlang zwaar de pest over in hebben.
Daarom is het goed dat u, lezer, ook maar eens meekijkt.

Wat wil het geval: Stephan houdt van een glaasje wijn bij het eten. Dat is hij van huis uit zo gewend en het is verrekte goed voor het lijf, de spijsvertering en vast nog wel het een en ander. Zijn begeleiders vinden een glaasje melk, of vooruit, een pilsje nij de nassi wel ok, maar wijn? Dat is nog niet alles. Het mag geen wijn van supermarkt of voordeelslijter zijn, voordelige keus 3,99. Nee hij drinkt het liefst een stevige Italiaan, zeg maar een Montefalco Sagrantino van 17 euro de fles. Hij kan dat best betalen, maar toch vindt het team dat grote flauwekul. Tjeez, Stephan, doe 's normaal! Niemand drinkt zoiets en zeker niet iemand met Down Syndroom. Die houden van Frans Bauer, Lucille Werner en chocolademelk, en proberen niet uit alle macht hun handicap te ontkennen.
Het is zijn familie natuurlijk, die stimuleert dat. Zwaar over het paard getild en dan hebben we het niet eens over die malle dure schoenen. Mag Stephan alsjeblieft gewoon zichzelf en lekker zwakzinnig zijn?

Dus wat is Stephan als het aan zijn begeleiders zou liggen? Hoe ziet een normale gehandicapte er uit? Nou dat weet gelukkig iedereen! Cabaretier Youp van 't Hek bijvoorbeeld weet dat.
In zijn column in de NRC schetste hij onlangs zo'n beeld:
"Het kind hangt inmiddels al twintig jaar in een rolstoel, is zwaar verstandelijk gehandicapt en stoot om de zoveel minuten wat kwijlende klanken uit. Dat is alles. Nogmaals: vroeger, toen de techniek nog niet zo ver was, was het kind vlak na de geboorte overleden. Dus die heeft nou mooi mazzel gehad."
Tja, zo kan je d'r ook naar kijken, en Youp schiet graag en onverwacht uit de heup in de hoop dat hij daarmee weer eens de stem van het volk mag vertolken.

Professor Hugo Heymans van het Emma kinderziekenhuis in Amsterdam maakt korte metten met dit soort suggestieve en goedkope observaties. Hij zet zich in om mensen een leven te geven. Niet als kasplantje, maar als volwaardig medeburger. Dat gebeurt echt, Youp. Echt waar, verdiep je er maar eens in en dan schrik je van je pijnlijke vooroordelen.

Erwin Wieringa, maart 2008
www.erwinwieringa.nl