Keturah van Slegtenhorst Het menselijk dilemma laat zich kort omschrijven als "goed beter best, nog meer en nog verder". We willen alles beheersen en onder controle houden en zijn onderweg de menselijke maat volledig uit het oog verloren. De meeste waarde wordt toegekend aan het beste, terwijl we niet beseffen welke prijs we daar eigenlijk voor betalen.
Ik zie dat elke week in het klein in de kleedkamer van het zwembad waar ouders kinderen opjutten met aankleden en voornamelijk motiveren door de snelste de beste te vinden en daaraan alle waarde toe te kennen. Veel ouders schromen er ook niet voor om aan hun kind duidelijk te maken dat het heel vervelend is dat hun Pietje niet net zo vlot als Klaasje is en dat er thuis echt allerlei vervelende sancties wachten als .... De moeder en de maatschappij gaan volledig voorbij aan Pietje. De aanpak van de moeder snijdt door me heen en heeft niet het gewenste effect op haar Pietje, wat ik begrijp. Ik zie een kind dat niet zo goed weet hoe hij het aan moet pakken en erger, volledig blokkeert door de aanpak van zijn moeder. Ik overweeg zelfs of ik aangifte van geestelijke mishandeling moet doen. De wedstrijd die wekelijks in de kleedkamer plaatsvindt gaat volledig aan mij en mijn dochter voorbij. Mijn kind kan nog niet alles helemaal zelf en ook niet snel. Maar ik heb geduld, werkelijk geduld, om haar de kans te geven het wel te leren. De ene week gaat het beter dan de andere week, maar in de afgelopen 2 jaar heeft ze veel geleerd en nu kan ze al veel zelf en wil ze het ook heel graag zelf doen. Wij zijn altijd als laatste klaar, maar nemen genoegen met de tijd die zwemmen ons kost en ik begrijp niet dat die andere moeders hun kinderen niet echt zien staan. Na een tijdje hoor ik dat Pietje naar het Speciaal basisonderwijs gaat, omdat het echt niet meer ging met hem. De kosten van cluster 4 rijzen intussen de pan uit, maar wie betaalt nu echt de prijs en waarvoor?
In het groot hebben we nu een financiële crisis, een institutionele crisis en een klimaatcrisis. Het was eigenlijk wel te voorspellen dat er zoiets zou komen, het was alleen de vraag wanneer. Ging niet elke grote beschaving aan zijn eigen succes ten onder? Ik geloof dat we zo ver gekomen zijn omdat we de menselijke maat uit het oog zijn verloren en geen echte waarde weten toe te kennen aan mens en natuur, puur omdat ze zijn. Misschien is de mens er ook niet eerder klaar voor geweest en beleven we een overgang naar een nieuw tijdperk. Van nature schijnt er immers iets in ons te zitten van de "Survival of the fittest", maar met onze beschaving is dat volgens mij iets dat we ver achter ons kunnen laten liggen. Het is ons (Haags) dilemma nu, of we werkelijk een nieuwe weg in durven slaan.
Keturah van Slegtenhorst