Paula en Anita over het Maatjesproject RIBW Rijnmond.

Groeiende vraag
De uitvoering van het Maatjesproject is sinds september 2005 in handen van Paula Vermeeren. Over het ontstaan ervan vertelt Paula: ‘Het project is een paar jaar geleden opgezet door Henny de Roode, vanuit het Bureau Begeleid Werken Nieuwe Waterweg Noord. Het is echt gestart vanuit de vraag van cliënten. Mensen hadden duidelijk behoefte aan sociale contacten, ze zochten vooral iemand om één op één iets mee te ondernemen. Doel van het project is om hen hierbij te koppelen aan een vrijwilliger. Daar zijn heel geslaagde voorbeelden van, maar het vinden van vrijwilligers blijft toch een beetje lastig, zeker omdat de vraag blijft groeien. Op dit moment hebben zich al zo’n 47 cliënten bij ons ingeschreven, maar het aantal vrijwilligers bedraagt slechts een stuk of vijf.’

Afgehaakt
Hoe moeilijk het soms is om iemand te vinden, blijkt bijvoorbeeld uit de ervaringen van Anita Franken. Anita zoekt al een tijdje een lesbisch maatje. ‘Gewoon om samen leuke dingen mee te doen en om mijn netwerk wat te vergroten.’ Eind vorig jaar is ze samen met Paula op zoek gegaan naar een vrijwilliger, onder andere bij Trefpunt, het huiskamerproject van beschermende woonvorm Zuidbuurt. Hoewel er met drie kandidaten een afspraak werd gemaakt, zijn die alle drie weer afgehaakt. De één kwam niet opdagen, de ander kreeg opeens een baan... Uiteindelijk is Anita in contact gebracht met iemand uit het persoonlijk netwerk van Paula. ‘Met haar, Irma, ga ik één keer per maand uit naar een ontmoetingsavond in café Engels’, vertelt Anita. ‘Verder is er helaas weinig voor lesbiennes. Een keer per maand is ook wel wat weinig, ik zoek nog steeds iemand om wat meer mee te ondernemen.’

Met meer mensen op pad
Soms is het misschien een oplossing om met een paar mensen tegelijk iets te ondernemen, zoals vrijwilligster Anneke van der Pijl doet. Anneke: ‘Nadat ik hier begonnen was als vrijwilligster achter de bar, werd mij gevraagd of ik ook een keertje mee wilde gaan zwemmen of iets dergelijks. Van het een kwam het ander en al gauw ben ik hier een vrouw gaan begeleiden, Rose. Die zat veel thuis en wilde er graag een beetje uit. De stad in, een beetje wandelen, een bakje koffie doen... Ik vond dat al gauw heel leuk om te doen. Ik doe graag iets met mensen, vooral als ze niet zo doorsnee zijn. We hadden samen ook echt veel lol. En nu heb ik er sinds een maand of drie nog iemand bij, Cor. Cor en Rose kenden elkaar al van het dagactiviteitencentrum en het leek hen wel wat om er met zijn drieën op uit te gaan. Dat gaat ook prima hoor, maar ik merk wel dat het soms hard werken is. Ze trekken soms behoorlijk aan je en je moet je aandacht ook voortdurend verdelen.’ Misschien komt er zelfs nog een vierde bij, vertelt Paula. ‘Maar dat is even afwachten, want de persoon om wie het gaat, Jaap, is nu ziek.’

Activiteiten voor spontane ontmoeting
Dat het vinden van voldoende vrijwilligers zo lastig is, heeft volgens Paula een aantal mogelijke oorzaken. ‘Om te beginnen zoekt elke organisatie tegenwoordig vrijwilligers, dat maakt het niet gemakkelijker. Daar komt bij dat de psychiatrie helaas niet zo’n denderend imago heeft, dat schrikt mensen nog wel eens af. En ook vanuit de organisatie zouden we het vrijwilligerswerk wel iets meer kunnen stimuleren. Er is toch weinig geld voor, mensen moeten uitjes bijvoorbeeld vaak uit hun eigen zak betalen, en de werving kan ook nog wat beter.’

‘Maar goed, ondertussen zijn we zelf ook naar andere oplossingen gaan zoeken, en dan vooral naar mogelijkheden om cliënten met elkaar te matchen. De basisvraag is immers dat mensen graag contact met een ander willen. Onze aanpak is daarbij tweeledig. Om te beginnen kun je natuurlijk een beetje kijken welke mensen misschien bij elkaar passen. Intuïtief kom je soms tot goede resultaten. Aan de andere kant blijft matchen toch een wat onnatuurlijk, geforceerd iets. Voor mensen van wie de sociale kant vaak al niet de sterkste is, brengt een gearrangeerde ontmoeting een hoop spanning met zich mee. Belangrijk is vooral de spontaniteit. We hebben daarom besloten om ons eveneens te richten op het organiseren van sociale activiteiten. In augustus staat er bijvoorbeeld een midweekse vakantie voor zes mensen op het programma. Een dagje varen, een gezamenlijk etentje... in dat soort activiteiten zoeken we het nu ook. Met enige ondersteuning van ons kunnen mensen dan zelf, op een spontane manier, contact met elkaar leggen en onderhouden.’

www.pameijer.nl