11 september 2011 door Sanne van der Hagen
Nu een sprong van mij naar de gehandicaptenzorg. Ik lees regelmatig berichten over inclusie. Ik zet me zelf in voor e-inclusie en af en toe geef ik mijn mening over inclusie. Maar ik ben ook een erge voorstander van practice what you preach. En met die gedachte probeerde ik uit te vinden wat inclusie voor mij als individu betekent zodat ik ook echt in praktijk doe wat ik verkondig. (zie ook deel 1) Blijkbaar betekent inclusie voor mij dat ik open zou moeten (willen) staan voor ieder ander individu. Dat zeg ik vanuit het idee dat ik altijd het gevoel heb gehad er niet bij te horen omdat ik dacht dat mensen me 'raar' vonden én vanuit de wetenschap dat ik bij een grove dwarsdoorsnede hoor van de samenleving (schoolpleinmoeders) waarbij ik net zo anders ben als ieder ander. > verder lezen
Ik hou niet van inclusie
9 september 2011 door Sanne van der Hagen
Aan het begrip inclusie kun je op verschillende manieren invulling geven. Vandaag bedacht ik me dat ik van bepaalde vormen van inclusie niet hou.
Vroeger op school was ik een beetje anders dan de rest, mijn kleren waren anders. Waar ik over nadacht, hoe ik speelde, het was net wat anders. Het hinderde me niet echt. Ik hoorde niet ergens bij, maar ik hoorde ook niet nergens bij.
Op de middelbare school tekende zich dat wat meer af. En hoewel ik optrok met alle kinderen uit mijn klas, had ik niet het gevoel dat ik erbij hoorde. Ik was een beetje raar en dat maakte me alleen. Ik wilde niet anders zijn, niet raar gevonden worden, ik wilde 'erbij'. > verder lezen
Een Ufo in Dordrecht....op de toekomst voorbereid?
December 2010 door Corina Mos Langzaam tussen het zand, de kraanwagens en de modder op het bouwterrein verrees een ufo in Dordrecht. Het zwembad waar al mijn kinderen hun zwemdiploma's bij elkaar hadden gebikkeld wordt afgebroken. We kijken bij die afbraakfases rechtstreeks op de glijbaan vanbuiten af, de rest van de muren was al afgebroken. Het ziet eruit als een oorlogsgebied. > verder lezen
Column 'Bijtende ouders'
Corina Mos Bijtende ouders komt ieder leraarcorps op school wel tegen. Ook van ouders wier kinderen niets mankeren en het voorbeeldig doen op school.
Maar ouders van kinderen met een beperking lopen een groter risico om besmet te worden met het virus "bijtende Ouder". Want, geloof me, dit virus heeft een nare bittere nasmaak. Het maakt de wereld klein en onwelkom. Dus ook voor je kind voor wie je juist een welkome sfeer bepleit. > verder lezen
Gedicht van Christel Steijger
Wat fijn dat ik mag wonen in de maatschappij;
is er ook een plaatsje daarbinnen voor mij?
Ik ben anders, anders dan de 'gewone' mensen,
En soms zou ik een beetje van hetzelfde wensen.
Ik wil ook wel graag een praatje maken met die buurvrouw verderop.
Ik heb een verstandelijke beperking en straks reageert zij daar raar op.
> verder lezen....
Sociaal, Creatief & Economisch in 2010
Mia Nijland We leven vandaag de dag in een 'snelle productie- en consumptiemaatschappij' waarin het leven soms razendsnel aan ons voorbijgaat. De Belgische innovatiedeskundige Jef Staes (2009) spreekt in dit verband over het opkomende 3D tijdperk en volgens trendwatcher Herman Konings (2009) moeten we er rekening mee houden dat de jonge generatie breed digitaal georiënteerd is. Men denkt in lagen, multimediaal waarbij emotie wordt gekoppeld aan hightec ICT. Koningin Beatrix liet in haar kersttoespraak weten hoezeer zij betreurt dat de echte communicatie tussen mensen teveel plaats maakt voor digitale vormen via internet. > verder lezen....
Erwin WieringaIn iedere Normale klas vind je ook kinderen met een handicap
Jeanet Meijs - bestuurslid van Beter Onderwijs Nederland - schrijft in een opiniestuk (NRC, 2-12-2009) dat Passend Onderwijs een rampzalig plan is. Voor de scholen en voor de zorgleerlingen. Ook het project Weer Samen naar School (1995) noemt zij volledig mislukt. Ze slaat de plank volledig mis en dat wil ik graag toelichten. > verder lezen ....
Column 'De Onrendabelen'
Corina Mos Er was laatst een programma op de televisie. En zoals tv programma’s tegenwoordig doen, moeten ze zichzelf promoten. Hoewel documentaire programma’s op de TV altijd wat over de top zijn, zelden het héle verhaal vertellen, terwijl het lijkt of een programma goed gedocumenteerd is, wordt je als kijker vaak meegenomen om te kijken met oogkleppen op. Als je niet verder nadenkt heb je zelfs als kijker de indruk dat wat op TV verteld wordt DE Waarheid is. De kunst van TV maken. > verder lezen...
Column 'Koekje erbij?'
Corina Mos Van de week waren we in Maasland, het westland, en deden bij de bakker wat boodschappen. Voor ons beider gevoel werd er al naar ons gekeken alsof er nog nooit een rolstoel gepasseerd was. Hoofden werden omgedraaid en Sjoerd werd gescreend van hoofd tot scheve voeten, waarna de mond van de ziener nog net niet openviel. Of het verbijstering over zijn scheve voeten was of om zijn "normale" hoofd weet ik niet. Na het afrekenen vroeg de bakkersmevrouw aan Sjoerd of hij een koekje wilde. > verder lezen...
Keturah van Slegtenhorst Het menselijk dilemma laat zich kort omschrijven als "goed beter best, nog meer en nog verder". We willen alles beheersen en onder controle houden en zijn onderweg de menselijke maat volledig uit het oog verloren. De meeste waarde wordt toegekend aan het beste, terwijl we niet beseffen welke prijs we daar eigenlijk voor betalen. > verder lezen...
Smaak van Youp
Erwin Wieringa
Over smaak valt niet te twisten? Nou laat ik dat toch maar eens proberen.
Stephan Meesters (24 jaar) woont in een kleinschalige woonvorm (ja, sorry zo noemt men dat) en heeft het, behalve met zijn medebewoners, nogal te stellen met zijn begeleiders. Geen grote conflicten, nee zeg. Het is allemaal nogal onbeduidend, vinden zijn begeleiders. Voor Stephan ligt dat echter een tikkeltje anders, hij kan er dagenlang zwaar de pest over in hebben.
Daarom is het goed dat u, lezer, ook maar eens meekijkt.
> verder lezen...
www.erwinwieringa.nl
Column 'Cotietsie voor Conclusie'
Jacqueline Nijssen.
Over moeilijke woorden voor dingen die heel gewoon zijn.
‘En wat ga jij doen mam?’
De jongste van mijn viertal is net klaar met het opsommen van haar woensdagmiddagplannen. Ik kom er niet in voor.
‘Ik ga een stukje schrijven’, antwoord ik peinzend.
‘Waarover?’
‘Over de Coalitie voor Inclusie.’
> verder lezen...
